Właśnie umilkły oklaski po tym, jak ostatnie szeregi przemaszerowały przed trybuną honorową, na której stała para królewska z dziećmi, członkowie rządu i najwyżsi dostojnicy państwa. Tłum odprowadził je wzrokiem i zaczął powoli rzednąć.
Nagle z góry dobiegł warkot silnika. Wszyscy zadarli głowy. Na wysokości kilkuset metrów leciał samotny Hurricane. Za nim w równych formacjach leciało kilkadziesiąt Spitfire’ów. Potem z głośnym buczeniem przeleciały bombowce.
Tłum ponownie wybuchnął radosną wrzawą.
W połowie The Mall, niedaleko trybuny stał młody chłopak ubrany w zniszczony battledress. Jako jedyny nie miał uśmiechu na twarzy, co wyróżniało go wśród tłumu. Stał z tyłu i palił papierosa.

- A pan dlaczego dzisiaj taki smutny? – zagadnęła go starsza kobieta trzymająca za rękę małą dziewczynkę.
Mężczyzna nic nie odpowiedział. Rzucił niedopałek na ziemię, przydepnął go i poszedł w stronę najbliższego pubu.

Była to parada, jakiej Londyn nie widział. Mimo kiepskiej pogody na ulice wyszło ponad milion mieszkańców, by podziwiać przemarsz żołnierzy, lotników, marynarzy i służb cywilnych. Kolumna marszowa miała ponad piętnaście kilometrów długości.
Na czele parady jechały odkryte jeepy z najwyższymi dowódcami sprzymierzonych armii. Za nimi przetoczyło się kilkaset pojazdów – od sanitarek po czołgi. Potem przed zgromadzonym tłumem przemaszerowały reprezentacje kilkudziesięciu narodów.

Najliczniej stawili się Amerykanie – tłum gorąco oklaskiwał bohaterów lądowania w Normandii,  walk w północnej Afryce, Sycylii i na wyspach Pacyfiku. Potem przeszli Francuzi. Za nimi szli Kanadyjczycy, Australijczycy i Nowozelandczycy. Potem Czesi i Norwegowie…
Niemal każda nacja, która wzięła udział w zakończonej przed rokiem wojnie zaprezentowała się na tej paradzie. Przed oczami miliona londyńczyków przesuwała się niekończąca się mozaika mundurów, sztandarów i stylów maszerowania.
Byli Hindusi w turbanach, Grecy w białych spódniczkach i Szkoci w kiltach. Maszerowały nawet oddziały z Etiopii, Seszeli i Fidżi.

Polaków na tej paradzie nie było.

Zabrakło przedstawicieli czwartej co do wielkości alianckiej siły zbrojnej. Zabrakło tych, dzięki którym ta parada w ogóle się odbyła.
Gdyby nie polscy piloci to po londyńskim Mallu najpewniej defilowałby Wehrmacht, a na trybunie zamiast rodziny królewskiej stałby Adolf Hitler.
Labourzystowski rząd Clementa Attlee celowo nie zaprosił przedstawicieli Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie nie chcąc denerwować Stalina. Wysłał za to zaproszenie do Warszawy dla pocztu sztandarowego Ludowego Wojska Polskiego. Polscy komuniści pod naciskiem Moskwy odrzucili zaproszenie.

Parada Zwycięstwa w Londynie 8 czerwca 1946 roku. Polaków na niej zabrakło...

Winston Churchill, dowódcy RAF-u oraz nieliczni parlamentarzyści protestowali przeciwko niezaproszeniu na paradę polskich żołnierzy walczących podczas wojny pod dowództwem brytyjskim, ale rząd pozostawał nieugięty.

Tuż przed samą paradą, w ostatniej chwili wysłano zaproszenia do 25 polskich pilotów, którzy brali udział w Bitwie o Anglię. Mieli maszerować nie jako osobny oddział, lecz jako część Królewskich Sił Powietrznych.
Piloci dowiedziawszy się, że będą jedyną reprezentacją Polskich Sił Zbrojnych odmówili wzięcia udziału w paradzie. W ten sposób w uroczystości nie wziął udziału ani jeden polski żołnierz.

Starsi Brytyjczycy pamiętają o tym i bardzo się wstydzą za swój ówczesny rząd. Kiedy razem z przyjaciółmi organizowaliśmy wystawę o polskich pilotach podczas pokazów lotniczych w bazie Leuchars w 2010 roku co chwila podchodzili do nas ludzie w podeszłym wieku przepraszając za decyzję swojego rządu sprzed ponad sześćdziesięciu lat.
Młodzi Brytyjczycy nie znają tej historii. Ze świecą szukać by tu takiego, który słyszał o roli polskich pilotów w Bitwie o Anglię. Pora im więc przypomnieć oraz zadośćuczynić żyjącym weteranom za upokorzenie, którego doznali w 1946 roku.

Mój kolega Jacek Kotarbiński (jeden z najwybitniejszych specjalistów od marketingu w Polsce) wystosował petycję do ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego o zwrócenie się do Królowej Wielkiej Brytanii Elżbiety II z prośbą o przyjęcie w Londynie symbolicznej, honorowej defilady polskich żołnierzy. Tych, którzy walczyli podczas wojny oraz tych, którzy tworzą polską armię dzisiaj.

Zwracam się do Was z ogromną prośbą o jej podpisanie. Możecie ją znaleźć TUTAJ.

Proszę, wklejcie ten link na Waszych stronach, blogach i forach. Dzisiaj nie żyje już ani jeden z polskich uczestników Bitwy o Anglię (ostatni – generał Tadeusz Sawicz zmarł w październiku 2011 roku w Kanadzie), ale żyją jeszcze żołnierze generała Andersa, czołgiści generała Maczka i komandosi generała Sosabowskiego. To dla nich ma być zorganizowana ta parada.

W końcu nie tylko Brytyjczycy są im coś winni. My także.

http://blogbiszopa.pl/2012/03/parada/

“Zakaz spożywania alkoholu – jest to teren uznany za miejsce publiczne. Osoby spożywające tu alkohol podlegają karze pieniężnej w maksymalnej wysokości £500. Odmowa oddania alkoholu policjantowi grozi zatrzymaniem” – głosi polska wersja ostrzeżenia, przetłumaczonego także na język słowacki, czeski, rosyjski, łotewski i litewski.

Jak donosi „Daily Mail”, policja w West Yorkshire wydała w ciągu trzech ostatnich lat ponad £3,3 mln na tłumaczy. Miejsca, które imigranci z Europy Wschodniej upodobali sobie na alkoholowe pikniki, są patrolowane przez policjantów mówiących po polsku.

Inspektor Mark Wheeler z lokalnej policji tłumaczy, że odnotowuje się coraz więcej przypadków spożywania alkoholu w miejscach publicznych przez imigrantów, którzy nie całkiem rozumieją obowiązujące przepisy. – Chcielibyśmy, aby wszyscy rozumieli rozporządzenia, bez bariery językowej – wyjaśnia funkcjonariusz.

Adriana C.

Źródło: Goniec Polski

Dziś w redakcji DI mieliśmy małą dyskusję na temat tego, w jaki sposób Dziennik Internautów postrzegany jest na zewnątrz. Impulsem do rozmowy był tekst Jarosława Zielińskiego pt. Portale internetowe a serwisy. Autor tekstu zaliczył DI do “serwisów dziennikarstwa obywatelskiego”, co nas zdziwiło.

Nie chcemy wytykać Panu Jarosławowi błędu. Ba! Dziękujemy mu za to, że o Dzienniku Internautów pamiętał i podał nasz serwis jako przykład. Mimo wszystko nikt w redakcji nie zgodzi się z tym, że DI jest “serwisem dziennikarstwa obywatelskiego”. Ja posunę się nawet dalej. Moim zdaniem dzielenie treści w internecie na “tradycyjne”, “internetowe” i “obywatelskie” jest bardzo sztuczne, a sztuczność ta wynika z tego, że nie potrafimy się godzić z nieuniknionymi zmianami.

Najtrudniejszą do przełknięcia zmianą jest to, że poczytnym dziennikarzem może dziś zostać… każdy. Nawet 10-latek może opublikować materiał, który zadziwi nas wszystkich i dotrze do tysięcy czy milionów ludzi na świecie. Czy tego chcemy czy nie, ten 10-latek stanie się takim samym dziennikarzem, jak poczytny bloger, redaktor znanego serwisu internetowego czy nawet Tomasz Lis.

Celowo wspomniałem Tomasza Lisa. Ostatnio mówił on niskich potrzebach informacyjnych Polaków i tłumaczył, gdzie jest różnica między “offline” a “online”. Problem w tym, że ta różnica może być tylko wymyślona. Świat online jest tylko częścią jednej rzeczywistości, w jakiej wszyscy funkcjonujemy. To znaczy, że dożyliśmy czasów, w których Tomasz Lis musi konkurować o uwagę odbiorcy z błyskotliwym 10-latkiem. To jest ból!

Oczywiście komuś takiemu, jak Tomasz Lis, to się nie musi podobać. Dlatego właśnie on i inni ludzie przyzwyczajeni do starego stanu rzeczy będą wprowadzać podział na:

• prawdziwych dziennikarzy – np. Tomasz Lis,

• quasi-dziennikarzy – tutaj wrzucimy poczytnych blogerów, błyskotliwych 10-latków czy innych “dziennikarzy obywatelskich”.

Powyższy podział ma charakter czysto psychologiczny. Tomasz Lis może bowiem przyznać, że czasem przegrywa z błyskotliwym 10-latkiem, ale przecież nie ma co porównywać, bo obaj grają w różnych ligach, czy tak?

Kim jest dziennikarz? To jest ktoś, kto przygotowuje materiał informacyjny i/lub publikuje go. Czy tego chcemy czy nie, w czasach internetu dziennikarzem może zostać każdy.

Pisać każdy może

Dziennikarz nie musi być zatrudniony w żadnej redakcji czy agencji. Nie musi fizycznie pojawiać się w takich miejscach, jak Sejm. Nie musi mieć wizytówki z napisem “redaktor”. Dziś dziennikarz może dokonać ciekawego odkrycia, nie ruszając się sprzed komputera, ale czy to naprawdę sprawia, że jest on innym rodzajem dziennikarza?

Jednym z moich ulubionych dziennikarzy jest Piotr Waglowski prowadzący serwis Vagla.pl. Niektórzy nazwą go blogerem, ale to dziennikarz, nawet jeśli on sam się do tego nie przyzna. Najbardziej w jego pracy podoba mi się to, że potrafi on wyłuskać coś ciekawego z dokumentów, które były publicznie dostępne od dłuższego czasu, podczas gdy “tradycyjni” dziennikarze przeoczyli je, nudząc się na schodach Sejmu lub rozmawiając z politykami twarzą w twarz. Kto zatem jest najbliżej pierwotnych źródeł informacji? Tradycyjni dziennikarze? Niekoniecznie. Minęły już czasy, gdy tak było.

Ostatnio dowiedziałem się o pewnej ciekawej rzeczy, czytając bloga organizacji pozarządowej. Czym jest taki blog? Czy to przejaw “dziennikarstwa obywatelskiego”? Nie wiem, ale zdobyłem dzięki niemu informację, jakiej potrzebowałem, podczas gdy inne media tej informacji nie podały.

Bawi mnie czasem “krytyka dziennikarstwa obywatelskiego”. Mówi się, że dziennikarze-amatorzy są wyraźnie jednostronni lub ich treści często powielają publikowane wcześniej informacje. Powiedzmy szczerze – to samo można powiedzieć o dziennikarzach nieobywatelskich.

W maju br. pisałem w Dzienniku Internautów o tym, że internet uczłowieczył dziennikarstwo, czyniąc je czymś mniej nadętym i bardziej szczerym. To efekt demokratyzacji tej formy ludzkiej działalności. Dzielenie dziennikarzy na różne grupy jest natomiast tylko próbą udawania, że do tej demokratyzacji jeszcze nie doszło

di.com.pl

Flower Outside Biome

“Jesteśmy bardzo dumni, że zwyciężyliśmy w plebiscycie na najlepszą Atrakcje Turystyczną według the British Travel Awards 2011! Informację tę podano podczas Gala Awards Dinner.

Zwycięzcy zostali wytypowani przez publiczność po nominacjach specjalistów branży turystycznej.Natural History Museum i London Eye były również przedstawione w tej samej kategorii.”

Nasz Dyrektor Operacyjny Ian Williams powiedział: “To jest dziesiąta rocznica Eden project, a ostatnie 12 miesięcy dla projektu było przełomowe. Eden rok temu doznał ogromnej powodzi, która spowodowała miliony funtów szkód.”

Drumming

“Przyszły rok 2012 będzie wyzwaniem dla brytyjskiego przemysłu turystycznego. Ta nagroda oznacza dla Eden w Kornwalii jako must-see miejsc dla turystów Wielkiej Brytanii.”

Prezes Brytyjskiego Travel Awards, Lorraine Barnes Burton powiedział: “The British Travel Awards to największy program nagród w Wielkiej Brytanii, stworzony w celu nagradzania firm turystycznych, z wygranej wyróżnienie jako punkt odniesienia dla doskonałości, gdy chodzi o znalezienie się, kto naprawdę jest najlepsze w branży podróży dla konsumenta Wielkiej Brytanii.”

Malaysian Hut

Odkąd Eden został otwarty w marcu 2001 roku, powitał ponad 13 milionów odwiedzających i wygererował £1.1 mld dla lokalnej gospodarki.

Adres:

http://www.edenproject.com

Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski zapowiedział, że udostępniony będzie nowy budynek Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Londynie. Otwarcie zaplanowane jest na lato 2013.

Interesanci będą mogli zgłaszać się tam we wszystkich sprawach konsularnych. Planowane jest również przeniesienie Wydziału Ekonomicznego Ambasady RP w Londynie oraz Instytutu Kultury Polskiej.

- Budynek został zakupiony sporym nakładem kosztów w City of London. Mieści się 100 metrów od Tamizy i jest obecnie dostosowywany do potrzeb konsularnych – powiedział Radosław Sikorski. – Stało się to możliwe dzięki gruntownej modernizacji polskiej służby konsularnej. Jest ona w tej chwili jedną z najnowocześniejszych na świecie.

Adres przyszłej placówki konsularnej: Bravura House, 10 Bouverie Street, City of London, London EC4 Y8AX

emito.net